به گزارش CryptoSlate، برخی دارندگان دارایی‌های دیجیتال ممکن است به‌جای فروش دارایی و شناسایی سود، از آن به‌عنوان وثیقه برای دریافت وام در امور مالی غیرمتمرکز استفاده کنند؛ رویکردی که به الگوی «خرید، وام‌گیری، مرگ» شباهت دارد. در نمونه مطرح‌شده، فردی اتریوم را با قیمت ۱۰۰۰ دلار خریده و ارزش آن بعداً به ۴۰۰۰ دلار رسیده است. اگر این فرد یک‌چهارم دارایی خود را بفروشد تا ۱۰۰۰ دلار نقدینگی به دست آورد، طبق نحوه مالیات‌گیری ایالات متحده از دارایی‌های دیجیتال سرمایه‌گذاری‌شده، سود ۷۵۰ دلاری را محقق می‌کند. گزینه دیگر، سپرده‌گذاری اتریوم در یک پروتکل دیفای و دریافت وام در برابر آن است. این روش می‌تواند بدون فروش مستقیم دارایی، نقدینگی ایجاد کند؛ اما از نگاه CryptoSlate، گسترش چنین معاملاتی ممکن است ریسک اعتباری پنهانی را به استخرهای دیفای منتقل کند. متن منبع جزئیات بیشتری درباره سازوکار یا اندازه این ریسک ارائه نمی‌کند.
