در حمله‌ای که در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۶ حدود ۶.۴ میلیارد دلار از کیف‌پول‌های بایننس در ۱۰ شبکه بلاک‌چینی جابه‌جا شد، مهاجم در شبکه اتریوم از قابلیتی استفاده کرد که برای انعطاف‌پذیرتر کردن کیف‌پول‌ها طراحی شده بود. این قابلیت، EIP-7702، به کیف‌پول‌های معمولی اجازه می‌دهد موقتا کد یک قرارداد هوشمند را اجرا کنند؛ امکانی که کاربردهای مهمی دارد، اما در صورت افشای کلیدها می‌تواند دسترسی گسترده‌ای به دارایی‌ها ایجاد کند.
EIP-7702 چیست و چرا به اتریوم اضافه شد؟
طبق گزارش Decrypt، EIP-7702 بخشی از به‌روزرسانی بزرگ پکترا بود که در ۷ مه ۲۰۲۵ روی شبکه اتریوم فعال شد. این طرح در اصل یک تغییر در پروتکل اتریوم است، نه یک توکن یا بلاک‌چین جداگانه؛ بنابراین دارایی مستقلی برای خریدوفروش ندارد.
در اتریوم دو نوع حساب اصلی وجود دارد. حساب‌های متعلق به کاربران یا EOAها، همان کیف‌پول‌های استانداردی هستند که با کلید خصوصی کنترل می‌شوند و در حالت عادی عمدتا برای ارسال تراکنش به کار می‌روند. در مقابل، حساب‌های قرارداد هوشمند می‌توانند کد اجرا کنند و امکاناتی مانند تعیین سقف هزینه، بازیابی حساب یا پرداخت کارمزد با توکن‌هایی غیر از اتر را فراهم کنند.
EIP-7702 تلاش می‌کند این دو مدل را به هم نزدیک کند. کاربر مجبور نیست دارایی‌ها و نشانی کیف‌پول خود را به یک حساب جدید منتقل کند؛ حساب معمولی او می‌تواند به‌طور موقت کد یک قرارداد هوشمند را به کار بگیرد و در عین حال همان نشانی و موجودی خود را حفظ کند.
سازوکار و قابلیت‌های اصلی
این طرح نوع تازه‌ای از تراکنش را با عنوان «تراکنش تعیین کد» اضافه می‌کند. چنین تراکنشی شامل مجوزهایی است که با کلید خصوصی همان حساب امضا شده‌اند و نشانی قرارداد هوشمندی را مشخص می‌کنند که حساب قرار است از آن استفاده کند. پس از پردازش، اتریوم یک نشانگر ارجاع یا delegation indicator در حساب ذخیره می‌کند. از آن لحظه، فراخوانی حساب باعث اجرای کد قرارداد تعیین‌شده می‌شود؛ کدی که به دارایی‌های حساب دسترسی کامل دارد.
این ارجاع دائمی نیست. مالک حساب می‌تواند با امضای مجوز تازه، قرارداد دیگری را تعیین کند یا نشانگر را پاک کند تا حساب دوباره مانند یک EOA معمولی رفتار کند. حساب‌های واگذارشده نیز با بایت ۰xef علامت‌گذاری می‌شوند؛ مقداری که در به‌روزرسانی‌های پیشین برای چنین کاربردی کنار گذاشته شده بود.
اهداف اصلی EIP-7702 شامل سه قابلیت است:
- دسته‌بندی تراکنش‌ها؛ برای نمونه، تأیید یک توکن و سپس مبادله آن در یک تراکنش واحد.
- حمایت از پرداخت کارمزد؛ به‌گونه‌ای که یک برنامه بتواند کارمزد کاربر را بپردازد و حتی بازپرداخت با توکنی غیر از اتر انجام شود.
- کاهش سطح دسترسی؛ یعنی ساخت کلیدهای فرعی با محدودیت‌هایی مانند اجازه خرج‌کردن تنها یک توکن یا حداکثر یک درصد از موجودی در روز.
این امکانات بخشی از مسیر بلندمدت اتریوم برای «انتزاع حساب» هستند؛ مفهومی که هدف آن تبدیل حساب‌های اتریوم به حساب‌هایی انعطاف‌پذیرتر و شبیه قراردادهای هوشمند است.
خطر امنیتی و نقش آن در حمله به بایننس
مزیت اصلی این سازوکار هم‌زمان مهم‌ترین ریسک آن است. کدی که به حساب واگذار می‌شود، دسترسی محدود و خودکار به بخش خاصی از دارایی ندارد، بلکه می‌تواند به کل موجودی دسترسی داشته باشد. مشخصات فنی EIP-7702 درباره درخواست امضای چنین مجوزی از کاربران هشدار می‌دهد و توصیه می‌کند برنامه‌ها چنین امضایی را مطالبه نکنند.
نشانه‌های سوءاستفاده خیلی زود ظاهر شد. چند هفته پس از راه‌اندازی پکترا، شرکت معاملاتی وینترمیوت دریافت که بیش از ۸۰ درصد واگذاری‌های EIP-7702 به نسخه‌هایی از یک قرارداد مخرب موسوم به «تخلیه‌کننده» اشاره می‌کنند؛ قراردادی که در صورت افشای کلیدها می‌تواند دارایی کیف‌پول را به‌طور خودکار منتقل کند.
در حمله ۲۹ اکتبر ۲۰۲۶، مهاجم حدود ۶.۴ میلیارد دلار از کیف‌پول‌های بایننس در ۱۰ شبکه جابه‌جا کرد و بیشتر این انتقال‌ها در حدود ۲۰ دقیقه انجام شد. شرکت‌های تحلیل بلاک‌چین TRM Labs و Chainalysis این سرقت را به گروه هکری کره شمالی TraderTraitor نسبت دادند؛ گروهی که در سرقت ۱.۵ میلیارد دلاری از بای‌بیت در فوریه ۲۰۲۵ نیز مقصر شناخته شده بود.
در شبکه اتریوم، مهاجم یک کیف‌پول گرم بایننس را با استفاده از EIP-7702 به ابزاری برای تخلیه دارایی تبدیل کرد. بر اساس گزارش TRM Labs، ۵۰ مجوز از پیش امضاشده وجود داشت. سپس یک کیف‌پول عملیاتی که از میکسر رمزارزی تورنادو کش تأمین شده بود، این مجوزها را در شبکه ثبت کرد. این اقدام به کدی که مهاجم مستقر کرده بود اجازه داد از طرف کیف‌پول اجرا شود و دارایی‌ها را به نشانی‌های تحت کنترل او منتقل کند.
با این حال، خود EIP-7702 بدون امضای معتبر صاحب حساب نمی‌تواند چنین واگذاری‌ای را فعال کند. کیف‌پول‌های بایننس در ۹ شبکه دیگر نیز دارایی‌ها را از طریق انتقال‌های معمولی و امضاشده ارسال کردند. به همین دلیل، TRM Labs این رویداد را بیشتر نشانه نفوذ به زیرساخت امضای کیف‌پول‌های گرم بایننس دانست، نه نقصی در پروتکل اتریوم. بایننس گفته بررسی را پس از به خطر افتادن لپ‌تاپ یکی از مهندسان آغاز کرده و بعدا نقاط نفوذ بیشتری یافته است.
تصویر فعلی بازار؛ داده‌های مانیار
بر اساس داده‌های مانیار در ساعت ۱۲:۴۹ روز ۱ نوامبر ۲۰۲۶، قیمت اتریوم ۲۲۵۹.۲۳ دلار بود؛ این رمزارز در ۲۴ ساعت ۰.۴۸ درصد رشد کرده، اما در بازه هفت‌روزه ۳.۰۷ درصد کاهش داشته است. بایننس‌کوین در ساعت ۱۲:۴۸ با قیمت ۷۱۱.۷۱ دلار معامله می‌شد و تغییرات ۲۴ ساعته و هفت‌روزه آن به‌ترتیب مثبت ۰.۹۳ و منفی ۳.۷۰ درصد بود.
در همین زمان، شیبا اینو با قیمت ۰.۰۰۰۰۰۴۶۸۵۳ دلار، در ۲۴ ساعت ۰.۶۳ درصد افت و در هفت روز ۳.۵۲ درصد کاهش داشت. یونی‌سواپ نیز در ساعت ۱۲:۴۹ به ۷.۲۳ دلار رسید و رشد ۲۴ ساعته آن ۳.۵۳ درصد و رشد هفت‌روزه‌اش ۷.۸۵ درصد ثبت شد.
مسیر پیش‌رو برای اتریوم
EIP-7702 قرار است زیرساختی برای حساب‌های انعطاف‌پذیرتر فراهم کند و طوری طراحی شده که با تکامل مدل حساب‌های اتریوم سازگار بماند. در نقشه راه این شبکه، ارتقای هگوتا پس از گلامسترد می‌تواند گام بعدی باشد. ویتالیک بوترین در فوریه ۲۰۲۶ گفته بود پیشنهاد EIP-8141، که مشکلات باقی‌مانده انتزاع حساب را یک‌جا هدف می‌گیرد، شاید ظرف یک سال امکان اجرا پیدا کند.
با این حال، حمله بایننس نشان داد که امکانات جدید حساب‌ها بدون حفاظت مناسب در برابر افشای کلید خصوصی و امضاهای خطرناک، می‌توانند دامنه خسارت را افزایش دهند. در این پرونده، مسئله اصلی به دسترسی مهاجم به امکان امضای مجوزها و زیرساخت کیف‌پول گرم مربوط بود؛ قابلیتی که EIP-7702 آن را ممکن کرد، اما به‌تنهایی علت نفوذ معرفی نشده است.
